Πριν ξεκινήσουν να τραγουδάνε ο Μουζουράκης αποκάλυψε πως στον Γιώργο Μαζωνάκη χρωστάει την προσωπική του απελευθέρωση στη σκηνή του The Voice
λέγοντας πως 7 χρόνια φοβόταν να τραγουδήσει εκεί απροβάριστα, αφού είχε πολλά κρατήματα μήπως δεν ξέρουν τα τραγούδια του και άλλα πολλά. Και ήταν η στάση του Γιώργου που τον έκανε να νιώσει έτοιμος να "εκτεθεί" ενώ μέχρι να έρθει εκείνος όταν έπαιρνε μικρόφωνο όπως είπε έλεγε αμπελοφιλοσοφίες.
Αποκάλυψε δε πως όταν ήταν να κάνουν πρώτη φορά μαζί εμφάνιση τραγουδώντας στο show πέρασε ατέλειωτες ώρες ψάχνοντας τραγούδια και φτιάχνοντας πρόγραμμα που ο Μαζώ το γείωσε με το που μπήκε στο καμαρίνι του με ένα "Λοιπόν άκου να δεις τι θα κάνουμε" αφήνοντάς τον με τα χαρτιά στα χέρια...
Στη συνέχεια μαζί με τον Χρήστο Μάστορα ανέλαβαν να πουν ένα τραγούδι που μετά τον θάνατο του Γιώργου σίγουρα δεν είναι από αυτά που λέγονται εύκολα. Το "Σαν ήμουν παιδί" από το μακρινό 2003 και τον δίσκο "Σάββατο", σε μουσική και στίχους του Φοίβου. Στίχους που μιλάνε για τον θάνατο.
Σαν ήμουνα παιδί Είχα ονειρευτεί Κάποια μέρα να πετάξω Τον κόσμο να κοιτώ Απ' τον ουρανό Και τα λάθη του να αλλάξω Σαν ήμουνα παιδί Φέρθηκε η ζωή άδικα πολύ σε εμένα Σου λέω δε θέλω να χαθώ Όμως δεν μπορώ θεέ Μου το κακό να σταματήσω Σαν μέσα μου χυθεί Νιώθω oπως και συ Νιώθω σαν θεός και δυνατός για μια στιγμή Μα ύστερα από λίγο το Όνειρο τελειώνει Και το σώμα μου αρχίζει να παγώνει Τρεμω σβήνει η ζωή σαν φλόγα από κερί Θεέ μου σου ζήτω συγνώμη αν τώρα κλαίω Πριν χαθώ όμως πες μου ένα τελευταίο Που ήσουνα το βράδυ εκείνο που ήμουνα παιδί Σαν ήμουνα παιδί Φέρθηκε η ζωή άδικα πολύ σε εμένα Σου λέω δε θέλω να χαθώ Όμως δεν μπορώ θεέ Μου το κακό να σταματήσω Σαν μέσα μου χυθεί Νιώθω oπως και συ Νιώθω σαν θεός και δυνατός για μια στιγμή Μα ύστερα από λίγο το Όνειρο τελειώνει Και το σώμα μου αρχίζει να παγώνει Τρεμω σβήνει η ζωή σαν φλόγα από κερί Θεέ μου σου ζήτω συγνώμη αν τώρα κλαίω Πριν χαθώ όμως πες μου ένα τελευταίο Που ήσουνα το βράδυ εκείνο που ήμουνα παιδί
Και το έβγαλαν με τη φόρτιση να φαίνεται σε κάθε τους λέξη. Δεν ξέρουμε πως κατάφεραν να μην κλάψουν... Εμείς λιώσαμε...