Ο εμβληματικός αρχηγός του ΠΑΟΚ στάθηκε ιδιαίτερα στην αλλαγή σελίδας που συντελείται στην ομάδα μπάσκετ, εξηγώντας τι σημαίνει για όσους βρέθηκαν δίπλα στον σύλλογο στα δύσκολα χρόνια.
«Όσο ήμουν πρόεδρος, προσπαθήσαμε να φέρουμε έναν επιχειρηματία που θα αναλάμβανε τον σύλλογο ως ιδιοκτήτης και θα τον χρηματοδοτούσε. Αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να φτάσουμε σε κορυφαίο ανταγωνιστικό επίπεδο. Δυστυχώς δεν τα καταφέραμε, ούτε και όσοι ήρθαν μετά από εμένα. Απλά δεν είναι εύκολο να βρεις έναν τέτοιο άνθρωπο, μέχρι που εμφανίστηκε τώρα, το 2026», ανέφερε.
Ο Πρέλεβιτς πρόσθεσε:
«Όλοι εμείς που βρεθήκαμε στον σύλλογο στα δύσκολα χρόνια, που παλέψαμε για κάθε ευρώ, νιώθουμε ότι η προσπάθειά μας απέδωσε καρπούς και ότι δεν πήγε χαμένη. Ο σύλλογος οδεύει προς την κορυφή, έχει έναν άνθρωπο με μεγάλες οικονομικές δυνατότητες και φιλοδοξίες, και είμαστε όλοι χαρούμενοι γι’ αυτό».
Ο Μπάνε γύρισε και 38 χρόνια πίσω, στην πρώτη άφιξή του στη Θεσσαλονίκη, συγκρίνοντας όσα έζησε τότε με την υποδοχή που γνώρισε ο Τσεντί Οσμάν.
«Αυτό που μου έκανε εντύπωση εξαρχής στη Θεσσαλονίκη ήταν το πόσο δημοφιλείς ήταν οι παίκτες του μπάσκετ εκείνη την εποχή. Ήταν το 1988, έναν χρόνο αφότου η Ελλάδα είχε κατακτήσει τον ευρωπαϊκό τίτλο στην Αθήνα. Ο κόσμος με περίμενε στο αεροδρόμιο. Κάτι τέτοιο δεν συνέβαινε στη Γιουγκοσλαβία τότε».
Όπως σημείωσε, όταν έφτασε ο Οσμάν βρέθηκαν περίπου 2.000 φίλαθλοι στο γήπεδο, όμως για τα δεδομένα του 1988 η παρουσία κόσμου και δημοσιογράφων στο αεροδρόμιο για την υποδοχή ενός μπασκετμπολίστα ήταν κάτι εντελώς πρωτόγνωρο για εκείνον.
Ο Πρέλεβιτς αναφέρθηκε και στο καλοκαίρι του 1992, όταν βρισκόταν στην προεπιλογή της Γιουγκοσλαβίας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, με προπονητή τον Ντούσαν Ίβκοβιτς.
«Η ομάδα ήταν τόσο καλή, που αναμέναμε να παίξουμε στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων απέναντι στη “Dream Team”. Αυτό ήταν το όνειρο όλων μας», θυμήθηκε.
Οι κυρώσεις, όμως, στέρησαν από τη Γιουγκοσλαβία τη συμμετοχή και από τον ίδιο μια ευκαιρία που δεν επέστρεψε ποτέ.
«Όταν ο “Ντούντα” μάς ανακοίνωσε ότι, λόγω των κυρώσεων, δεν θα πηγαίναμε στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ήταν μία από τις πιο δύσκολες στιγμές ολόκληρης της ζωής μου, όχι μόνο της καριέρας μου. Ήταν μια απίστευτη απογοήτευση».
Ο Πρέλεβιτς εξήγησε πως με το πέρασμα των χρόνων μετέτρεψε εκείνη την απογοήτευση σε μάθημα ζωής, αποδεχόμενος ότι υπάρχουν πράγματα που ένας αθλητής δεν μπορεί να επηρεάσει και πρέπει να βρει τον τρόπο να συνεχίσει την πορεία του.